Vic, onze Vic. Het schoonste ventje van de wereld. Een droom van een baby, zo braaf en zo van genoten. Tot we na enkele maanden opmerken dat hij altijd wel heel ‘slap’ aanvoelt in onze armen en achter loopt in zijn ontwikkeling. Vanaf zijn 6 maanden gaan we een traject in van kinderartsen, ziekenhuizen, spoedopnames met epilepsie aanvallen, onderzoeken, kinesisten, revalidatiecentra, meer dokters, professoren … enz. Tot er na 4 en een half jaar een diagnose is.

“Als liefde jou genezen kon, was je gisteren beter”